Mandela: Long Walk to Freedom

Een beetje zuur, maar wel een goede timing voor een biopic over Nelson Mandela. Bij lange na niet een film die hem recht doet, maar hoofdrolspeler Idris Elba maakt veel goed met zijn ingetogen rol van Nelson Mandela.

Het is een kroniek die in zijn manier van vertellen nogal ouderwets overkomt. Historische films als Lincoln en Elizabeth¬†vertelden de laatste jaren juist meer door minder te vertellen. Ze zoomden in op een paar belangrijke momenten en brachten zo de kern van hun hoofdpersoon over. Mandela: Long Walk to Freedom gaat op de retro-tour, vergelijkbaar met Ben Kingsley’s Gandhi uit 1982. Van begin tot ‘eind’ wordt Mandela’s verhaal vertelt. Van zijn jeugd in een landelijk dorp tot zijn gevangenschap en verkiezing als eerste democratisch gekozen president van Zuid-Afrika.

Niet zomaar elke acteur kan de schoenen vullen van zo’n gewichtig persoon. Idris Elba doet het met waardigheid. Dat hij kan acteren bewees hij al in HBO’s The Wire en de BBC-serie Luther. Die laatste is geniaal trouwens in elk van de 14 afleveringen. De minder mooie kanten worden niet vergeten, zoals Winnie Mandela’s (Naomi Harris) leven, maar de film krijgt pas vaart tijdens Mandela’s 27 jaar durende gevangenschap. De film probeert soms te veel, en hoe mooi de Zuid-Afrikaanse vergezichten en aankleding ook zijn, het wordt soms te breed. Daardoor doen de hoogtepunten uit zijn leven soms aan als iets dat moet worden afgewerkt in plaats van te zorgen voor de juiste lading. Het is nu eenmaal een leven dat niet in 2,5 uur kan worden gevat, maar desalniettemin een van de beste acteerprestaties van dit jaar.