MADPAC interviewt Dotan

Zijn nieuwste plaat 7 Layers ligt sinds eind januari in de winkel en laat een compleet nieuwe Dotan zien na zijn debuut Dream Parade uit 2011. Rauwer, puurder en met een internationaal geluid. Binnenkort gaat de 27-jarige Dotan het festivalseizoen in. Voordat hij op pad gaat, eerst zijn favoriete Spotify-playlist (zie de Spotify-player rechtsboven), foute liedjes en wat vrouwen toch zo interessant vinden aan mannen met gitaren.

Eigenlijk ben je pas ‘laat’ begonnen en heb je alles opzij gezet voor de muziek. Hoe heb je dat aangepakt?
“Ik studeerde communicatiewetenschappen en had een fulltime baan bij een evenementenbureau. Op een dag liep ik naar mijn werk en dacht ‘dit is het niet’. Bij mijn colleges had ik precies datzelfde gevoel. Dat was het moment waarop ik besloot de stap te zetten. Alles stopgezet en een mailtje gestuurd naar een producer in Engeland die ook met Adele en Coldplay heeft gewerkt. Ik had nooit gedacht dat hij zou antwoorden, maar gek genoeg mocht ik komen. Je hart volgen en niet op het carrièrepad blijven wat anderen van je verwachten kan dus zeker z’n vruchten afwerpen.” 

Je nieuwe plaat is totaal anders dan je eerste album. Hoe omschrijf jij dat verschil?
“Ik heb hem zelf geproduceerd om vast te houden aan m’n eigen visie. Heel veel dingen heb ik erin gelaten. Rare kraakjes, bijgeluiden, een tram die voorbij komt. Daarnaast heb ik alles zoveel mogelijk in één take opgenomen. Heel erg realistisch in plaats van clean en steriel. ”

Eng?
“Zeker wel. Helemaal toen ik ermee naar buiten kwam. De albumpresentatie in Paradiso was uitverkocht en ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest.”

Maar het heeft goed uitgepakt.
“Haha, gelukkig wel en ik vind het leuk dat het publiek ook erg gemêleerd is.”

B_Dotan16179
Wat is op dit moment nummer één op je playlist?
“Junip met leadzanger José González. Toen mijn nieuwe plaat uitkwam vertelden heel veel mensen mij ‘wat lijkt dat toch veel op José González’. Ik had nog nooit van die vent gehoord, maar wat een toffe muziek. Het is heel sfeervol. Ik zie die vergelijking nu ook wel.”

Wat staat er verder nog op thuis?
“Standaard is dat Bon Iver. Al vier jaar lang draai ik elke ochtend ‘Stacks’. Anders kan ik mijn dag niet beginnen. Dat nummer geeft mij meteen rust.”

Ben je zo onrustig dan?
“Ik denk veel na en slaap heel slecht. Als ik wakker wordt ben ik altijd hyper of gestrest en dat nummer brengt mij in een soort zen-modus.”

Is hij ook een voorbeeld voor je?
“Voorbeeld én leermeester. De sferen die hij neerzet zijn zo uniek en hij heeft schijt aan hoe een liedje in elkaar moet zitten. De ene keer begint hij opeens midden in het refrein en de andere keer zit er helemaal geen refrein in. Dat vind ik erg interessant.”

Zou dat wel meer mogen, afwijken van het geijkte pad?
“Voor mij wel. De popmuziek is op dit moment wel heel erg volgens het boekje. Puur gericht op wat ze denken dat mensen willen horen en niet langer dan een x-aantal minuten. Waarom zou een liedje niet elf minuten mogen duren?”

Heb je dit ook proberen door te voeren op je nieuwe plaat?
“Ik heb in ieder geval geen concessies gedaan. Ik heb het gemaakt zoals ik het wilde maken. Daarom is deze ook compleet anders dan de eerste plaat.”

Wel een risico of niet?
“Ik was best bang voor de reacties. De mensen die naar mijn concerten kwamen, komen die nu ook nog wel? Ik heb geprobeerd dat los te laten, anders krijg je het gevaar dat iedereen een mening heeft en je voorbij gaat aan jezelf.”

B_Dotan16183-1
Wat is een guilty pleasure die we kunnen terugvinden op je playlist?
“Ace of Base met ‘All that she wants’. Geniaal. Laatst moest ik bij Edwin Evers een fout liedje op ‘mijn manier’ coveren. Ondanks de slechte beats en foute geluiden is-ie best oké. Daarbij geeft het me een nostalgisch gevoel naar mijn eerste schoolfeest. Toen was dit hét nummer.”

Aan welk nummer heb je nog meer een goede herinnering?
“Het eerste nummer wat ik leerde op de gitaar en ik nog steeds met mijn vader speel: ‘Only love can break your heart’ van Neil Young. Heel cheesy, maar dat singer/songwriter gevoel, samen met je pa, gitaar op schoot, blijft gaaf.”

Op welk nummer ben je jaloers? Dat je denkt, had ik die maar gemaakt.
“John Lennon’s ´Imagine’ en ‘Keep your head up’ van Ben Howard. Howard is iets van nu dat ik bewonder en ‘Imagine’ is gewoon het beste liedje ooit geschreven.”

Welke Nederlandstalige artiest komen we nooit tegen op je playlist?
“Ehm, Sieneke? Haha, maar serieus; Jan Smit. Ik heb respect voor wat hij doet en hij werkt ontzettend hard en heeft veel bereikt, maar zijn muziek is totaal niet mijn ding. Ik hou niet van die Palingsound met van die cheesy producties.”

Ben je helemaal anti-Hollands?
“Zeker niet. Een aantal artiesten doen Nederlandstalig heel goed, zoals Eefje de Visser of Spinvis. Die vind ik erg tof.”

Wat had je gedaan als dit totaal was mislukt?
“Lastig. Ik sta hier volledig achter, maar ik vind het onzin als mensen zeggen dat ze muziek voor zichzelf maken. Dan moet je gewoon lekker alleen op je zolderkamer gaan zitten. Als je muziek maakt, dan wil je toch dat zoveel mogelijk mensen het horen? Ik had gebaald als dit was mislukt, maar ik was absoluut doorgegaan. Muziek geef ik niet op.”

Als je terugkijkt op je werk, is er iets waar je je nu voor geneert?
“Het coverbandje waar ik lang in heb gespeeld. Toen was ik allang blij dat ik kon optreden, al stonden mensen met hun rug naar mij toe. Wat een hoop foute feestjes zijn we langsgegaan. Oh, en met mijn vorige plaat heb ik huiskamerconcerten gedaan en toen zat een keer de hele kamer letterlijk te huilen. Mooi, maar het leek wel groepstherapie.”

B_Dotan16265
Je staat nu in een online magazine, hoe belangrijk is online voor jou?
“Social media vind ik te gek omdat je heel dicht in contact staat met je fans. Ook werkt het perfect om nieuwe interessante muziek te vinden en ik ben een nerd als het gaat om gitaarspullen. Ik struin het net en YouTube af naar coole filmpjes en de laatste info.”

Zit er ook een keerzijde aan online?
“Soms is het ook lelijk. Mezelf Googlen, dat doe ik niet meer uit zelfbescherming. Het is heel gek als mensen iets van je vinden zonder dat ze je kennen. Daar moest ik heel erg aan wennen. Bijvoorbeeld na een tv-optreden, dan schrik je van wat er soms langskomt op Twitter. Daar moet je je voor afsluiten, anders is het niet te doen. Gelukkig ontvang ik ook meer dan genoeg liefde.”

Moest je wennen aan je bekendheid?
“Bij mij is het geleidelijk gegaan. Maar als ik ergens wat aan het drinken ben, dan valt het kwartje nog steeds niet als iemand me aanstaart. Heb ik iets gek aan ofzo? Ach, negen van de tien keer heb ik het niet eens door, dan moeten m’n vrienden mij erop wijzen.”

Vind je die aandacht leuk?
“Als mijn muziek wordt gewaardeerd zeker, maar mijn doel is niet om bekend te worden. Ik ben ook niet het type dat je snel zult zien in een spelletjesshow op televisie. Ik denk dat mensen mij daarom ook niet zien als een echte BN’er.”  

Wanneer merkte je dat vrouwen je interessanter begonnen te vinden?
“Tegenwoordig is het heel hip om met een gitaar te spelen. Ik merk dat vrouwen dat soms heel interessant vinden, maar het is de kunst om te kijken wie je interessant vindt voor wat je doet.”

Nooit ingegaan op avances?
“Haha. Nee, nooit. Muziek is muziek en privé probeer ik daar niet tussen te laten komen.”

Heb je op dit moment een relatie?
“Nu niet, dat gaat zo. Mijn laatste lange relatie duurde twee jaar en die eindigde in 2012. Ik moet ook wel zeggen dat ik veel met mijn werk bezig ben en met een partner is dat lastig te combineren. Maar ik vind dat op dit moment ook wel lekker. Dan kan ik ’s nachts schrijven en doen wat ik wil.”  

cover_Dotan16179
Je nieuwe plaat is nu een tijdje uit, wat zijn je plannen?
“In het najaar heb ik een clubtour en daarvoor heb ik een reeks van 30 festivals waar ik mag optreden. Paaspop is net geweest, heel gaaf om voor 15.000 man te staan.”

En een nieuw album?
“In de zomer begin ik weer met opnemen en dan wil ik begin 2015 langs een aantal kerkjes gaan en daar met een intieme tour nieuwe muziek uitproberen. Muziek in het verlengde van wat ik nu heb gemaakt.”

En als afsluiter een fijne clichévraag. Waar hoop je over vijf jaar te staan?
“Dat ik überhaupt nog muziek maak! En ik hoop dat ik een keer op Lowlands heb gestaan. Maar stiekem zou ik dan ook de eerste stappen willen zetten in het buitenland. Amerika is mijn ultieme droom, maar Engeland zou prachtig zijn. Dat is enorm moeilijk. Je moet er veel zijn en een fanbase hebben. Dat begint nu te komen en ik voer wat eerste gesprekken, maar daar gaan jaren overheen. Haalbaar? Zeker.”

B_Dotan16258
Fotografie: Two Guys from Texas