COLUMN – David over de Londense Tube

augustus 31, 2015 - Redactie
Door: David van Roon

David van Roon is journalist en woont in Londen. Voor MADPAC schrijft hij over het leven daar. Deze week: de staking bij de Londense ondergrondse.

Bij de bushalte in Neasden in Noord West Londen staan zeker vijftig mensen. Het is half acht ’s ochtends en het regent zachtjes. Het personeel van de Tube staakt weer. De enige manier om Londen door te komen is via de bus. Na twintig minuten wachten, horloge kijken, voeten schuifelen, komt er eindelijk een bus aan. Mensen drommen naar voren, vallen bijna van de stoeprand. De bus rijdt keihard voorbij. We zien nog net dat hij propvol zit.

epa04055617 Commuters wait for buses during a Tube strike at Victoria Station in London, Britain, 05 February 2014. Tube workers are on a 48-hour strike over Transport for London (TfL) plans to cut some 950 jobs and close ticket offices in order to 'modernize' the London Underground. The action will affect millions of commuters who will have to make alternative transport arrangements.  EPA/ANDY RAIN

Het is de derde keer dit jaar dat er gestaakt wordt door het personeel van de Tube. Vorig jaar maakte ik voor het eerst kennis met de stakingen en was ik drie uur te laat op mijn werk. Dat zal vandaag niet anders zijn. Bussen blijven langsrijden en het aantal mensen dat zich achter mij verzamelt, wordt alleen maar groter. De krantenkoppen schreeuwen: ‘Nightmare for London commuters’, ‘This tube strike ruined my life,’ en ‘Oxford Circus has turned into hell’.

Dat heel Londen plat ligt tijdens een tube staking is niet gek. Hoewel er meer bussen rijden dan normaal, is het niet genoeg om alle tube-reizigers van vervoer te voorzien. Zeker wanneer je bedenkt dat er per dag ruim 3,5 miljoen mensen met de tube reizen. In Nederland is het aantal mensen dat per dag met de trein reist (slechts) 1,2 miljoen. Ter illustratie: Londen is ruim groter dan de provincie Utrecht.

tubestrike-2

Bij Londenaren is TFL (Transport for London) niet alleen het meest geliefde bedrijf, het is ook het meest gehate. Moet je van de ene kant van Londen naar de andere kant, dan zit je zeker een uur in de trein, maar dan betaal je ook niet meer dan 5 euro. Maar, probeer dit tijdens rush hour, en de kans is groot dat je de hele weg staat. De kans is zo’n 40% dat je een onguur figuur naast je hebt. Van dikke toerist, tot een familie van negen met kinderen die propjes door de wagon schieten.

Robottreinen
Nu het tube-personeel voor de zoveelste keer staakt, begint Londen zijn geduld te verliezen. Waar de meeste reizigers voorheen de stakingen nog steunden, klinkt er nu een luide roep om robottreinen. Die kunnen tenminste niet staken.

Wie de stakingen vanuit het oogpunt van het TFL-personeel bekijkt, kon niet anders dan medelijden hebben met hun langzame ondergang. In de laatste tien jaar zijn vele banen wegbezuinigd door de invoering van de Oyster card (Londens eigen OV-chipkaart), kaartautomaten en het sluiten van kaartloketten. Bovendien komt daar dit jaar het nieuwe boegbeeld van TFL bij: de nachttube. Op vrijdag en zaterdag gaat een groot aantal van de tubelijnen 24 uur doorrijden. Nu nog rijdt de laatste tube rond 1 uur ’s nachts. Geweldig nieuws dus voor Londenaren die straks uit kunnen blijven, rottig voor de tube-machinisten die plots ’s nachts moeten werken.

tubestrike-3

Helaas, voor de tube-bestuurders, zijn Londenaren klaar met het betuigen van steun. Het feit dat de tube-machinisten tussen de 50.000 en 60.000 pond (70.000-83.000 euro) per jaar verdienen, valt niet goed bij Londenaren, die gemiddeld een stuk lager verdienen. De vakbond heeft al meerdere voorstellen van TFL van de tafel geveegd. In het laatste pakket bood TFL de tube-machinisten een gegarandeerde loonsverhoging van 2% bovenop inflatie, een eenmalige bonus van 500 pond, plus een transitiefase waarbij de chauffeurs voor iedere nachtdienst die ze draaien 200 pond extra ontvangen. Na deze transitiefase van een jaar zou ieder TFL-personeelslid mogen besluiten of ze nog verdere nachtdiensten willen draaien.

De consensus onder Londenaren lijkt nu te zijn dat we alle tube-machinisten (die ondankbare klojo’s) en ook direct al het TFL-personeel direct moeten ontslaan.

Molmensen
Nu ik nog steeds op de bus wacht – godverdomme al drie kwartier – en ik, als die ooit komt, nog zeker twee uur onderweg ben, wil ook ik alle tube-machinisten ontslagen zien. Wanneer ik er langer over nadenk, is dit natuurlijk precies het beoogde resultaat van een staking. Althans, het focust de aandacht.

Even stel ik me voor zelf tube-bestuurder te zijn. Dan realiseer ik me dat ik de héle dag ondergronds in een kleine cabine zou zitten. Moet ik mijn mening bijstellen?

Een groot deel van het TFL-personeel en daarmee het merendeel van de stakers krijgt niet zoveel betaald als de chauffeurs, maar, aldus de vakbond, daar gaat het überhaupt niet om. Het probleem is dat de werkcondities plots veranderd worden met de invoering van nachtdiensten.

tubest

Dat iedereen nu vindt dat de machinisten te veel verdienen (blijkens het groot aantal twitteraars dat maar al te graag tube-bestuurder wordt, ongeacht de werkomstandigheden) is misschien eerder een teken van jaloezie. Het gaat slecht met mij, dus het moet ook slecht met jou gaan. Het TFL-personeel is dankzij hun vakbond ontzettend goed georganiseerd. Steeds minder arbeiders zijn zo bestendig tegen hun werkgevers. Zoals een Guardian-journalist onlangs schreef: denk erover na, wat het personeel vraagt is redelijk. Als je wil dat jouw rechten ook beschermd worden, word dan ook weer lid van een vakbond.

Een bus remt af voor de halte, de chauffeur kijkt uit zijn raampje naar de massa mensen die nu op de zijkant van de bus beginnen te kloppen, en rijdt dan verder. Een aantal mensen begint weg te lopen. Hoewel ik waarschijnlijk nooit op werk aankom, sta ik achter de stakingen van TFL. Ik vraag me af of ik, wanneer ik lid was geweest van een vakbond, deze er voor hadden kunnen zorgen dat ik tijdens de tube-staking vanuit huis had kunnen werken.

David van Roon studeerde Journalistiek in Utrecht en Creative Writing in Parijs en Canterbury. Nu woont hij in Londen. Daar werkt hij als freelance journalist en voorziet hij dames van goedbedoeld advies in de Cosmopolitan. Een paar keer per jaar reist hij naar Parijs, waar hij founding father en managing editor is van het literaire tijdschrift The Menteur. Momenteel werkt hij aan de bewerking van één van zijn verhalen voor een korte film.





 

Fan van speciaalbier? Check Beerwulf

Ad
Speciaalbier wordt steeds populairder in Nederland. De laatste paar jaar kregen we er meer dan 300 nieuwe lokale brouwerijen bij en honderden nieuwe speciaalbieren uit Nederland en daarbuiten...




Editor's Pac

Klokers – Tijd met een twist

Een soort mix tussen design en een instrument en weer eens wat anders dan twee simpele wijzers. Hiermee had de Franse start-up Klokers in 2015 een groot succes op Kickstarter met een opbrengst van...

Adidas EQT Support ADV by Parley

De EQT bestaat al sinds 1991 en nu is er dus het opgefriste design van de EQT Support ADV by Parley. De sneaker is er in twee oceaan-kleurige versies, voornamelijk gemaakt van gerecycled plastic...

5 x Nike Air Force 1 Camo

Ze werden eerder dit jaar gepresenteerd en waren tot voor kort alleen in Japan verkrijgbaar, de Nike Air Force 1 'Camo' pack. Ze liggen nog niet in de winkel, maar maar zijn zeer binnenkort ook hier..

Gerelateerd nieuws

 

Feedback