MADPAC interviewt Mindhunter’s Anna Torv

Door Jorrit Niels

Netflix blijft maar bezig met verslavende series online zetten. Hun nieuwste is Mindhunter van David Fincher (Se7en, House of Cards, Gone Girl) en voedt onze fascinatie met seriemoordenaars. De serie gaat over de vroege dagen van de FBI profiling-unit waar onderzoek werd gedaan naar de beweegredenen en achtergronden van seriemoordenaars. Hoofdrollen zijn voor twee FBI-agenten (Jonathan Groff en Holt McCallany) en psychologie-professor Wendy Carr (Anna Torv). We spraken exclusief met de Australische Torv (38) over de nieuwe Netflix-hit.

Volg MADPAC op Instagram voor een blik achter de schermen!!

Download hier de gratis MADPAC app voor iPhone en iPad!!

Wat komt onze fascinatie voor dit soort misdaadseries vandaan?
“Als mensheid hebben we een soort aangeboren interesse om te weten waarom mensen zijn zoals ze zijn. De misdaden van seriemoordenaars zijn zo gruwelijk dat we het ons niet eens kunnen voorstellen en er daarom een ‘waarom’ op willen plakken. Om het te voorkomen, te begrijpen maar het enge is echter dat dit niet zo simpel is.”

Waar ben je het meest trots op?
“Dat ik met Wendy Carr – die is gebaseerd op een bestaande professor – een vrouwenrol neerzet die niet standaard is. Je ziet hier en daar wat van haar persoonlijke leven om haar wat meer diepte te geven, en dan wordt al snel duidelijk dat ze compleet gelijkstaat aan de mannen in de serie. Iets dat we gelukkig vaker zien, maar nog lang niet vaak genoeg.”

Ook al is ze gedwongen om een dubbelleven te leiden.
“Klopt, als lesbienne zit ze nog deels in de kast. Dat komt ook omdat homoseksualiteit überhaupt pas in 1973 van de lijst van mentale stoornissen werd gehaald. Toch denk ik dat ze, ongeacht haar seksualiteit, het niet zou hebben over haar privé-leven. Daar is ze té gefocust voor. Als ze aan het werk is, dan is ze aan het werk en is er voor niets anders tijd. Zeker geen small talk, vindt ze vermoeiend.”

Hoe onderscheidt Mindhunter zich nog meer?
“Ik vind het bijzonder dat we – met uitzondering van de allereerste scene – geen bloederige moorden of hard geweld laten zien. Het getuigt van lef dat David (Fincher, regisseur red.) de kijker op waarde schat en ze intelligent genoeg acht dat het ‘waarom’ al spannend genoeg is. En zeg nou zelf, die scènes met Kemper zijn toch bizar spannend. Ik heb denk ik nog nooit zoiets boeiends op televisie gezien. Neem de laatste scene van aflevering tien, een briljante ontknoping van waar we al die afleveringen naartoe werkten.”

Voor de kenners, wat is er aan de hand met jouw kat-subplot? Heb je een theorie, voer je een kat of is het iets anders?
“Haha, ja Wendy denkt dat ze een kat aan het voeren is in het washok van haar appartementencomplex. We zien echter nooit een kat en op het laatst zitten er allerlei mieren in een onaangeroerd bakje tonijn. Ik dacht heel naïef dat het zou uitmonden in een kat voor haar thuis, maar uiteindelijk denk ik dat het open staat voor interpretatie. Is het een symbool voor Holden (Jonathan Groff) die steeds meer gecorrumpeerd wordt door z’n omgang met seriemoordenaars? Of is het een voorbode van iets meer sinister dat zich ophoudt in haar appartementencomplex, een beginnende seriemoordenaar die start met huisdieren? Je hoort het, de serie heeft wat met mijn gedachtengang gedaan… (lacht)

Waarom is Netflix zo succesvol op dit moment?
“Complete creatieve vrijheid speelt een grote rol. Er worden dingen besproken en daarna kunnen de makers hun gang gaan en nagenoeg doen wat ze willen. Heel anders dan bij traditionele omroepen waar alles langs ‘tig’ commissies moet. En ik denk omdat we met die vrijheid en het medium van een serie karakters heel goed kunnen uitdiepen. Neem Breaking Bad of Mad Men, je kent die karakters door en door en weet precies hoe ze zullen reageren op iets. Dat bereik je niet met film, zelfs niet met de beste Oscarwinnaar.”

Schermafbeelding 2017-12-08 om 13.59.25

Hebben de positieve reacties op Mindhunter je verrast?
“Ik wist dat de serie goed was, maar het is altijd heel prettig als critici en de kijkers het daarmee eens zijn. De feedback van mensen op straat is geweldig. Ik had dat hiervoor ook wel met de tv-serie Fringe, maar omdat de serie nu in één keer wereldwijd is te zien, krijg je dat nu allemaal in één keer. Overweldigend, maar waanzinnig natuurlijk dat je werk wordt gezien. Ik had het al tijdens het eerste weekend dat Mindhunter online stond, die fans hebben er werkelijk alles in één keer doorheen gejaagd! Een aflevering of drie per keer is echt mijn max…”

Na een tijd in Australië ben je weer terug in de VS, heimwee?
“Het was goed om weer thuis te zijn in Australië en daar te werken na vijf jaar in een andere tv-serie te hebben gespeeld (Fringe red.). Regelmatig familie zien was fijn en het spannende van werken met nieuwe mensen in Australië was verfrissend. Ik realiseerde mij ook dat acteren mij niet per se definieert. Ik kan ook gelukkig zijn zonder werk. Maar dan komt David Fincher langs met zoiets als Mindhunter, dat was te goed om te laten schieten.”

Voor iemand die in Hollywood heeft gewerkt, klinkt dat verrassend nuchter.
(lacht) “Maar daarvoor zijn we Aussies he. Vooral niet teveel geloven in al die Hollywood-glamour. Die op z’n tijd best leuk kan zijn hoor, al ben ik daar eigenlijk veel te bescheiden voor. En dat is geen valse bescheidenheid. Nee, laat mij maar werken. Daar haal ik mijn voldoening uit, de rest is bijzaak.”

Schermafbeelding 2017-12-08 om 13.59.36