Nieuw Rubiks kubus record: 5.25 seconden!

De Amerikaanse Collin Burns heeft een indrukwekkend record op z’n naam gezet. In maar 5.253 seconden lost de tiener de kubus op. Dat is 0,3 seconden sneller dan het record uit 2013 van de Nederlander Mats Valk.

Verwacht? Nee, op de video te zien is dat Collin er nog het meest van staat te kijken. Het wereldrecord staat nog niet genoteerd in de database van het Rubik’s Cube-evenement, maar een woordvoerder kon toch melden dat het inderdaad gaat om een wereldrecord. “We kunnen bevestigen dat dit het nieuwe officiële WCA wereldrecord is voor het oplossen van een 3x3x3 Rubik’s Cube.”

Dit is wat Mats Valk in 2013 voor elkaar kreeg:

Maar het kan altijd nog sneller met de bizarre Rubiks Kubus robot:

True Wetsuits – stijlvolste surfpak ooit

In je wetsuit naar je werk of in je nette pak surfen. Nope, we zijn niet meer dronken van Koningsdag.  Met het gloednieuwe ‘maatpak’ van Quicksilver kun je in stijl de golven trotseren. Geloof je ons niet? Check dan maar eens de clip hieronder.

Het pak is gemaakt van neopreen en het bijpassende shirt van een waterafstotende stof. Ideaal als je meteen vanuit je werk het water op wil. Tof surfboard erbij en je bent klaar. Maar ook tussen de vergaderingen door kun je een verfrissende duik nemen. Het pak droogt namelijk snel op wanneer het in aanraking is geweest met zout water. Handig!

Op dit moment is het pak alleen nog te bestellen in Japan, waar-ie op maat wordt gemaakt. Cool zijn in de zee heeft wel een prijskaartje. De True Wetsuit kost maar liefst €2.300.

De Haka blijft indrukwekkend. Ook in het klein…

Zelfs in het klein is de Haka angstaanjagend, kijk maar naar de kleine man in de video hierboven. De Nieuw-Zeelandse oorlogsdans blijft te gek om naar te kijken, door het nationale rugby team van het land, maar ook als one man show door een klein jochie als deze.

Heel veel kunnen we er niet over vertellen, behalve dat hij goed heeft gekeken naar z’n grote voorbeelden. Wij zijn in ieder geval nu al benieuwd naar de volwassen versie over een paar jaar.

Zien hoe indrukwekkend de Haka écht is, kijk dan naar de video hieronder waarbij hij bijna uit de hand loopt tijdens een match tussen Nieuw Zeeland en Australië in de Junior Rugby League.

Tour – Levi’s Denim Lab

Waarom een ellenlang verhaal als je het ook kan laten zien zoals hierboven? Het magazine van online kledingwinkel Mr. Porter maakte deze mini-docu over Levi’s Denim Lab in San Francisco. Met een rondleiding van Levi’s senior vice president Jonathan Cheung.

Cheung is niet zomaar een suit. Hij senior VP van design bij het 162-jaar oude Amerikaanse merk. De Britse Cheung is geen nieuwkomer in het modewereldje. Hij werkte jaren in Italië voor Moschino en Armani Jeans. Daarna verkaste hij naar Amsterdam en gaf hij leiding aan de Levi’s Made & Crafted-lijn, voordat hij naar San Francisco vertrok.

Interessant om te zien hoe gedetailleerd hij praat over jeans en hoe het Amerikaanse merk tot z’n ontwerpen komt. Het Denim Lab is waar ze hun jeans ontwikkelen en testen en waar de 501 onlangs nog een grote update kreeg. Zijn ze toch een stuk meer dan ‘maar een broek’.

Uitvinder krijgt $20.000 voor een Lego auto, dit is wat hij maakt

Iedereen heeft wel eens iets van Lego in elkaar gezet. De een zette niet meer dan een paar stenen op elkaar, de ander ging los met Technisch Lego. De Roemeense uitvinder Raul Oaida gaat een stapje verder. Met $20.000 dollar en 500.000 Legosteentjes om precies te zijn.

Nu stond de auto al langer op het Internet, maar online docu-serie The Adaptors een interessante reportage over de 21-jarige uitvinder. Zo Googelde hij ‘hoe maak ik een straalmotor’ en zette dit op een fiets en liet hij een Lego-Space Shuttle de ruimte in gaan met een ballon.

legocar

Zijn antwoord op ‘waar ben je over tien jaar’? “In de ruimte,” zegt Raul. Zo zomaar kunnen.

Duitser filmt verwoestende lawine op Mount Everest na aardbeving

De Duitse klimmer Jost Kobusch was bij het basiskamp op Mount Everest toen de aardbeving, die Nepal voor een groot deel in puin legde, ook bij hem toe sloeg. Hij filmde de lawine en zette de indrukwekkende beelden op YouTube.

Volgens Nepal kwamen in het basiskamp minstens 18 mensen om en vielen er 61 gewonden. Hoeveel mensen nog vermist zijn, is niet duidelijk. De klimmers zijn intussen afgesneden van de buitenwereld. Heel wat tenten zijn compleet verwoest en er is maar genoeg voedsel om een paar dagen te overleven. Ook komen er steeds meer gewonden binnen in het kamp.

Reddingswerkers kunnen moeilijk bij de rampplek komen door het slechte weer. Volgens een Schotse klimmer, James Grieve, moeten er nog 120 mensen gered worden uit het basiskamp. Als de helikopters al bij het basiskamp komen, kunnen ze maar twee mensen per keer vervoeren.

Obama kan het niets meer schelen – neemt rivalen en zichzelf op de hak

The White House Correspondents Dinner, een jaarlijkse traditie en het hoogtepunt voor politieke journalisten in Washington DC. Een half uur lang schudt de president de ene na de andere grap uit z’n mouw. En als je als president nog maar even hebt te gaan, dan kun je jezelf laten gaan. En Obama deed dit dan ook, en spaarde niemand.

Over zichzelf: “President zijn is niet makkelijk. Ik moet het immigratieprobleem oplossen, veto’s uitspreken en onderhandelen met Iran, en dat allemaal terwijl ik vijf keer per dag moet bidden.” Ook zijn mogelijke opvolgster Hillary Clinton mocht niet ontbreken: “Ik heb deze vriendin, en nog maar een paar weken geleden verdiende ze miljoenen dollars. En, nu leeft ze plots in een busje in Iowa.”

Ook riep Obama zijn ‘woedevertaler’ op het podium. Aangezien Obama nooit het achterste van zijn tong mag laten zien, toonde deze anger translator hoe de Amerikaanse president zich echt voelt.

Traditiegetrouw sluit een professional het af, dit jaar ging de eer naar Saturday Night Live-komiek Cecily Strong. Die een stuk harder is dan je zou verwachten van haar onschuldige glimlach.

Column – David over solliciteren, Londen-style

Door: David van Roon

David van Roon is journalist en woont in Londen. Voor MADPAC schrijft hij over het leven daar. Deze week: een sollicitatiegesprek Londen-style. Gaat David voor het grote geld?

De man tegenover me legt zijn handen op het tafelblad en kijkt mij aan. Hij draagt een donkere colbert en een lichtblauw overhemd. Zijn stropdas is Hermès, verticaal gestreept. Hij glimlacht zijn gebleekte tanden bloot, de groeven rondom zijn mond worden dieper. Een oudere Patrick Bateman, denk ik. Hij begint te praten.
“Waarom wil je in finance werken?” Ik slik, en herhaal de woorden die me door het recruitment agency zijn ingefluisterd: “Omdat ik veel geld wil verdienen, snel. I want to make it in London.” De man kninkt. “Dan zit je hier juist.”

skyline

Het is warm buiten, de zomer trekt over Euston Square, een verstikkende deken. Buiten lopen mannen met hun colbert over de arm geslagen. In de Starbucks om de hoek checkte ik mezelf nog op zweetplekken. Ik bekeek mezelf in de spiegel, herschikte m’n stropdas. All good. Ik heb een donkerblauw pak aan, chique maar modern, met bruine brogues. Vóór het gesprek ben ik geïnstrueerd door een vrouw van het recruitment agency. Met haar sterke Cockney-accent vertelde ze me precies wat ik tijdens de sollicitatie moest zeggen. “Het maakt niet uit dat je dit niet wilt,” zei ze, en legde een hand om m’n arm. “Het gaat om het geld. Na dat eerste salarisstrookje ben je verkocht.”

Topshop pak
Londen, de stad van glas, geld, de 70-urige werkweek, haast, de tube die onder de straten raast. Net-afgestudeerden stromen vanuit het hele Verenigd Koninkrijk, de hele wereld, naar Londen. De belofte van geld – startsalarissen van 45.000 pond, bonussen komen daar nog bovenop –  een goed leven. De dag voor het sollicitatiegesprek bij ‘Patrick Bateman’ ben ik bij het recruitment agency, vlakbij Chancery Lane.

Alle jongens dragen Topshop pakken, de meisjes kokerrokken en blazers. Het zijn de gezichten van net-afgestudeerden. Allemaal hoopvol; want ik ben anders én mij gaat het wel lukken. We stellen ons allemaal kort voor. Wie ben je, wat doe je hier, met welk gemiddelde ben je afgestudeerd. Een vrouw in de hoek maakt aantekeningen.

We worden in groepen opgedeeld, moeten een korte salespresentatie voorbereiden. Later op de dag wordt de groep in tweeën gedeeld. Allebei de groepen worden naar een andere kamer geleid. We krijgen te horen dat de andere groep naar huis wordt gestuurd, wij gaan door. Dit gebeurt nog drie keer, totdat er van de vijftig waarmee de dag begon nog vijf over zijn.

Ik krijg mijn eigen ‘talent coach’ toegewezen. Een vrouw van eind twintig, een type dat je in Nederland vooral in Scheveningen rond ziet lopen. “Jij gaat het maken,” zegt ze. Haar haren een grote opgeföhnde, blonde poef op haar hoofd. Morgen heb je je eerste sollicitatie, deelt ze me mee. “Nog één ding voordat je gaat,” zegt ze, “je moet sterker zijn als persoon. Je lacht wel leuk, maar ik wil dat je hard bent. Het woord nee ken je niet, goed? Aan het eind van de sollicitatie heb je de baan. Je moet er om vragen.”

Afgang
Het is warm in het kantoor. Patrick Bateman gaat verder. “Waarom ga je niet iets creatiefs doen? Je CV wijst in die richting.”

Waarom niet, denk ik bij mezelf. Ik geef het antwoord dat van de Cockney dame is, mijn stem meer monotoon dan ik zou willen. “Ik heb me gerealiseerd dat de creatieve industrie niet genoeg geld oplevert. Ik wil hier in Londen kunnen leven zoals het is bedoelt.”

euston-2

Patrick Bateman knikt. Het gesprek verloopt volgens script. Alle vragen die me gevraagd zouden worden, passeren de revue. Dan staat hij op, trekt zijn jasje recht, en zegt dat het goed was me te ontmoeten. Nu moet ik de vraag stellen die ik écht niet wilde stellen. Dus, heb ik de baan? Bateman kijkt me aan, even stil en antwoord, zoals voorspeld door de Cockney dame: “Dat moeten we eerst nog intern bespreken.”

Ik geef het ingestudeerde tegenwicht: “Maar als jullie nu nog niet weten of ik de baan heb, heb ik u niet voldoende overtuigd. Dus dat ga ik nu doen.” Weer herhaalt Bateman dat hij het écht met collega’s moet bespreken. We slaan de bal nog even over en weer, tot hij me vrij kordaat voorgaat en naar de lift loopt. Zijn ogen glijden over mij. Wanneer de liftdeuren sluiten kijkt hij mij aan. Net voor dat z’n gezicht achter de sluitende deuren verdwijnt, zegt hij: “Next time, black shoes.”

Nu ik terugblik op deze gebeurtenissen ben ik blij dat ik de baan niet kreeg. Ik wil niet als salesman werken. Wel wilde ik overleven in deze stad. Wat lastig blijkt zonder een stevig betaalde positie. Londen is de stad van het grote geld, niet van banen in de culturele sector. Wanneer ik Bateman en zijn compagnons door de straten van Londen zie lopen, zie ik niet langer hun witte tanden en merkpakken, maar de kringen onder hun ogen, de dames aan hun armen met faux glimlachen op hun gezicht, en ben ik blij dat ik hier zit, en dit schrijf.

David van Roon studeerde Journalistiek in Utrecht en Creative Writing in Parijs en Canterbury. Nu woont hij in Londen. Daar werkt hij als freelance journalist en voorziet hij dames van goedbedoeld advies in de Cosmopolitan. Een paar keer per jaar reist hij naar Parijs, waar hij founding father en managing editor is van het literaire tijdschrift The Menteur. Momenteel werkt hij aan de bewerking van één van zijn verhalen voor een korte film.

Supercut – Alle 110 Fast & Furious crashes (in chronologische volgorde)

Wat je ook van de Fast & Furious films vindt, de actie is spectaculair en ze zijn er niet zuinig mee. Tijd voor een supercut van alle 110 autocrashes. In chronologische volgorde.

Een opmerking: het zevende deel heeft YouTuber Alex Moschina nog niet kunnen meenemen. De eerste zes films heeft-ie wel minutieus gecheckt op ook maar de kleinste crash. Van de eerste film, die nog best braaf zijn, tot aan tanks en vliegtuigen in de nieuwere delen. Zorg dat je geluid aan staat en enjoy!

Marvel Avengers x adidas 2015

Ter gelegenheid van de nieuwe Marvel-film Avengers: Age of Ultron komt het bedrijf  met een nieuwe samenwerking met adidas, namelijk met de Marvel Avengers x adidas collectie.

Drie kindersneakers en apparel geïnspireerd op drie helden uit de film: Iron Man, de Hulk en Captain America. Leuk, maar niet erg interessant voor ons. Waar wij – de wat oudere fans – wel iets aan hebben zijn dezelfde groen-zilveren adidas adizero Prime BOOST’s uit de film. Deze zijn binnenkort namelijk wel keurig in onze maten verkrijgbaar.